terminów gramatycznych online
substantyw
Język: polski
Cytaty
Niemcy bez tych ártickuł, der ten, die tá, das to; Abo tesz bez słowká ein, ktore się ná Polskie dobrze wyłożyć nie może, áni swych Adjectiw, áni Substántiw używáć nie mogą: Ale záwsze te ártickuły, w przod ná pomoc biorą ták: Der Man Vir, człowiek, die Banck ławá, das Gold złoto. Horum articulorum Declinationem quaere in Pronomine infra.
Rodzaj w káżdym przyrzutnym jest i męski i niewieści, bo sie może przyrzucić, i do męskiégo substántywá i do niewieściégo.
W których zaś przed u jest ea, té odmięniają eau ná elle, náp. beau piékny, belle piékna [...]. Tósz czynią substántywá ták zákóńczóné [...], náp. gémeau bliźniak, gémelle bliźniaczká.
W których zaś przed u jest ea, té odmięniają eau ná elle, náp. beau piékny, belle piékna [...]. Tu [...] notuj, iż ile rázy nástępuje po [t]akich ádiektywách substántif [...], choć substántif jest męskié, to sie adjektif kłádzie niewieścié.
NAUKA V.
O rodzajach Imion istotnych albo Substantywow.
ą. pisze się naprzód ná końcu Akkuzátywow y Ablatywow numeri singularis w adiektywach generis foeminini y substantywach máiących Nominativum kończące się ná a.
To tylko uważać należy, że u Niemców we wszystkich Rzeczownikach czyli Substantywach na początku głoski wielkie pisać się powinny.
Przeprowadzona jej krytyka w stosunku do Duchênebillota budzi ciekawość, jak wyglądała ona u samego Malickiego, bo każe się spodziewać u niego i pod tym względem szeregu zmian.
Terminologia. Litera vocalis — wokala [...].
Nomen substantivum proprium — imię istotne, substantyw (s. 70), własne, appellativum — pospolite, adiectivum — przyrzutne, adiektyw (s. 74). numerale cardinale — liczba (s. 85) zawiesista, ordinale — porządkowa.
Trochę rodzimych terminów gramatycznych zawiera jeszcze podręcznik S. Konarskiego [...].
Nomen substantivum proprium — imię, nomen (s. 8), substantyw (s. 6) własne, adiectivum — adiektyw, numerale cardinale — liczalne zawiesiste, ordinale — porządkowe, pronomen possessivum — dzierżawne, interrogativum — pytające, relativum — odnoszące, verbum — werbum, adverbium — adwerbium (s. 9—10), praepositio — prepozycyja (s. 4), coniunctio — koniunkcyja (s. 7).