Historical Dictionary
of Grammatical Terms online
of Grammatical Terms online
imię nazwa, część mowy
Language:
polski
Etymology: łac. nomen
Etymology: łac. nomen
EJO 1999, s. 395
Contemporary definition
Nomen (imię). Tradycyjnie (od starożytności) leksem odmieniający się przez przypadki, tj. w językach takich jak łacina czy polski rzeczownik, przymiotnik, zaimek i liczebnik. Na zasadzie analogii pojęcie nomen w językach nie mających kategorii fleksyjnej przypadku lub wykorzystujących ją w inny sposób (dla innych klas wyrazów) odnosi się do leksemów pełniących podobne funkcje semantyczne i syntaktyczne.
Quotations
Imię jest dwojákie / Substantivum & Adjectivum.
WTORA CZĘSC DE NOMINE Eiusque ACCIDENTIBUS. O Imieniu i jegoż przypadkách. Imię jest dwojákie, Substantivum et Adiectivum
Imię jest trojakie: rzeczowne czyli rzeczownik, przymiotne czyli przymiotnik i liczebne czyli liczebnik.
Related terms
- imię cudzoziemskie
- imię istotne
- imię liczebne
- imię naganę lub wzgardę znaczące
- imię od istotnych pochodzące
- imię od przydatnych pochodzące
- imię pospolite
- imię przyczynę znaczące
- imię przyczynienie znaczące
- imię przydatne
- imię przymiotne
- imię rzeczowne
- imię własne
- imiona miast
- imiona miasteczek
- imiona nieograniczone
- imiona wsi
- liczba (liczebnik)
- liczebnik
- przymiotnik
- rzeczownik
- rzeczownik żywotny